Bu da geçer

Kaybı olmayan bir insanla mücadele etmek zordur. Evet, hemen hepimiz hayatımızın belli merhalelerinde birçok alanda mücadele etmişizdir. Kimi zaman acz içinde mücadeleden vazgeçmiş, kimi zaman da değerlerimizin bize vermiş olduğu güçle mücadelemize devam ederiz. 

Sahip olduğumuz mal, makam ve buna benzer unsurlar, kimi zaman mücadele azmimizi kamçıladığı gibi, kimi zaman da bizleri mücadeleden alıkoyar. Peki mücadele azmimizi nasıl sürekli olarak ayakta ve canlı tutabiliriz?

27 yaşında iken ilk kez bir meslek örgütünün seçimlerine mensup olduğum kurumun bana görev vermesi ile girdim. Seçimlere girerken konu ile ilgili olarak araştırma yaptım ve gördüm ki benden önce yıllarca bu koltukları doldurmuş insanlar var. Bunlarla mücadele etmem gerekiyordu. Kısa bir ön çalışmadan sonra bu kişilerle görüşmeye karar verdim. Kendileri ile görüşmeye gittiğim de hemen hepsi ağız birliği etmişcesine genç olduğumdan dem vurdular. Gerçekten de onlara göre çok genç ve tecrübesizdim. Ama beni onlardan ayıran ve güçlü kılan bir yanım vardı. O da kaybedecek hiç bir şeyimin olmamasıydı. Hemen hepsi bu makamları birer unvan olarak kullanıyorlardı. Onların kaybedecekleri vardı.

Kaybetme korkusu hata yapmayı da beraberinde getirir. İşte o seçimlerde bana başarıyı getiren bu hata ve hatta hatalar zinciri oldu.

Kaybetme korkusunu yenmenin yolu, kişinin sahip olduğu herşeyin gerçekte kendisine ait olmadığına ve emanetçi olduğuna gerçekten iman etmesi ile mümkündür.  

Hayatımız da gördüğümüz herşeyin gelip geçici olduğuna inanır ve buna bağlı olarak varlığımız dahil her şeyin emanet olduğuna inanırsak, gerçekte kaybedecek birşeyimizin olmadığını görürüz. 

Şu anda ismini hatırlayamadığım bir kitapta her şeyin gelip geçiciliği ile ilgili olarak çok güzel bir hikaye okumuştum. Bu hikaye veya kıssa şöyleydi...

" Zamanın birinde bir köye yolu düşen derviş, köylüden kalacak ve karnını doyurabileceği yer sorar. Köylü dervişe kendi durumlarının olmadığını, bunun yanında köyde iki ağanın olduğunu söyler. Ağalardan biri zengin ve cimri, diğer ağanın ise zengin ve cömert olduğu bilgisini ve kendisinin cömert ağaya gitme tavsiyesini verirler. 

Derviş, zengin ve cömert ağaya giderek durumunu anlatır. Ağa dervişi misafir ederek her türlü ihtiyacını giderir. Ertesi gün derviş ağanın yanından ayrılırken;

- Ağam, Hem zenginsin, hem de cömert. Serde de biraz dervişlik var ya Allah sana daha çok versin,

diye dua eder. Bunun üzerine ağa;

- Derviş, sevinip mutlu ol. Ama bu da geçer.

der. Bunun üzerine derviş oradan ayrılıp gider. 

Aradan uzun bir zaman geçer. Dervişin yolu daha önce misafir olduğu ağanın köyünün yakınından geçer. Derviş, vefa duygusu ile ağaya selam vermek ve  halini hatırını sormak için köye uğrar. Ağanın konağının yanına gittiğinde, ağanın konağının yerinde yeller estiğini görür. Şaşkın bir şekilde zengin ve cömert ağaya ne olduğunu köylüye sorar. Köylü;

- Ah derviş ah. Hiç sorma bir kuraklık oldu ki zengin ve cömert ağa çok fakirledi. Şu anda zengin ve cimri ağanın yanında ırgatlık yapıyor.

derler. Derviş üzüntülü bir şekilde daha önce kendisine ikramlarda bulunan şu anda ırgatlık yapan ağanın yanına gider. Derviş, ağaya üzüntülerini bildirir. Bunun üzerine ağa;

- Üzüldüğün şeye bak derviş, bu da geçer. der.

Derviş ırgat ağadan helallik dileyerek ayrılıp gider. 

Aradan belli bir süre geçtikten sonra dervişin yol güzergahına yine aynı köy çıkar. Derviş çok üzülmesine rağmen zengin olup ta ırgatlığa düşen ağayı ziyaret etmek ister. Köye vardığında köylüye ırgat ağayı sorar. Köylü;

- Gözün aydın derviş, ırgat olan ağa yine ağa oldu. Cimri olan ağa öldüğünde kimi kimsesi olmadığından bütün mal varlığını zengin ve cömert ağaya bıraktı. der. Derviş mutlu ve neşeli bir şekilde ağanın yanına gelir. Ne kadar mutlu olduğunu ve sevindiğini ağaya anlatır. Ağa;

-Sevindiğin şeye bak derviş, bu da geçer

 der. Yine derviş yolcu yolunda gerek diyerek ordan ayrılır.  

Derviş yine köy köy dolaşırken, yolu zengin ve cömert ağanın köyüne düşer. Ağaya gidip halini hatırını soracakken, köylüden ağanın öldüğünü öğrenir. Çok üzülen derviş vefa duygusu ile ağanın mezarının yerini öğrenerek, mezarı başında en azından ruhuna bir Fatiha okumak ister. Ağanın mezarının başına varır. Tam  Fatiha'yı okuyacakken mezar taşındaki yazı dikkatini çeker.

- Bu da geçer.

Derviş kendi kendine düşünür. Zengindi, bu da geçer dedi, fakir oldu. Fakirdi; bu da geçer dedi, zengin oldu. Zengindi; bu da geçer dedi, öldü. Öldü, mezar taşına bu da geçer yazdı, bundan sonra ne olacak ki der. ve duasını ederek oradan ayrılır.

Aradan uzun bir zaman geçtikten sonra tekrar yolu aynı köyün yakınından geçer. Ağaya duyduğu vefa duygusu ile ağanın mezarının başına gidip dua etmek ister. Mezarın olduğu yere geldiğinde gözlerine inanamaz. Mezarın yerinde yeller esiyor. Hemen aşağı inerek köylüye durumu sorar.  Köylü;

- Hiç sorma derviş, bir sel geldi ki, önüne ne çıkarsa alıp götürdü. Ağanın mezarı da bu selle yok oldu.

derler."

Evet bir mezar taşımızın dahi kalmayacağı yeryüzünde acaba kaybedecek neyimiz var? Hayatımıza yükleyeceğimiz mana da yatar bunun cevabı.

Doğan Alperen