İyiliği Sessizce Bırak Geriye

Günümüzde iyilik, çoğu zaman bir gösteriye dönüşmüş durumda. İnsanlar yaptıkları yardımı, verdikleri desteği ya da gösterdikleri ilgiyi görünür kılma arzusuyla hareket ediyor. Sosyal medya, bu gösterinin merkezlerinden biri hâline geldi. Artık birine yardım edildiğinde, ilk refleks o anı kayda almak ya da başkalarıyla paylaşmak oluyor.

Oysa gerçek iyilik, sessizce yapılan iyiliktir. İyilik, yalnızca ihtiyaç sahibine değil, onu yapan kişiye de iyi gelir. Ancak bu fayda, iyilik karşılık beklemeden, reklam yapılmadan, hatta unutularak yapıldığında ortaya çıkar. Çünkü iyilik, kendisini gizlediğinde derinleşir.

İyiliği görünür kılmak çoğu zaman onun anlamını azaltır. Anlatılan, gösterilen, alkış bekleyen iyilikler, samimiyetini kaybetme riski taşır. İyiliğin amacı, takdir edilmek değil; bir boşluğu doldurmak, bir yarayı sarmak, bir yükü hafifletmektir. Bu yüzden iyilik, özünde sade bir eylemdir.

Bugün bir iyilik yapmak için büyük bir plan yapmaya gerek yok. Küçük, sessiz, basit bir davranış yeterlidir. Yolda karşılaştığın bir insana gülümsemek, ihtiyacı olan birine öncelik tanımak, yaşlı birine kapıyı açmak, borcunu gizlice ödemek ya da sadece birini gerçekten dinlemek… Bunlar, kimsenin haberi olmadan yapılabilecek ama bir hayatı değiştirebilecek güçte davranışlardır.

İyilik, görünmek zorunda değildir. İnsan yaptığı iyiliği anlatmasa da olur. Hatta bazen unutsa daha iyi olur. Çünkü bu unutkanlık, gösterişten uzak olmanın bir işaretidir. Gerçek iyiliği yapan insan, onu gündelik hayatın doğal bir parçası olarak görür. Onun için iyilik, dikkat çekmek değil, vicdanın gereğini yerine getirmektir.

Dünya, gösterişten arındırılmış, içten gelen daha fazla iyiliğe ihtiyaç duyuyor. Bugün bir iyilik yapın. Ama kimseye anlatmayın. Hatta kendinize bile hatırlatmayın. Sadece yapın ve geçin. Çünkü en derin izler, en sessiz adımlarla bırakılır.